Dalawang linggo pa lang matapos kong isilang ang anak namin ni Calvin, habang may suero pa ang kamay ko sa ospital, bumukas ang pinto. Hindi yakap o bulaklak ang bumati sa akin, kundi isang makapal na sobre at ang malamig na titig ng biyenan ko.
'Pirmahan mo na 'to. Divorce papers,' sabi ni Samantha, ang sekretarya ni Calvin na may suot pang pulang lipstick na tila nanunukso.
'Pinakasalan ka lang ng anak ko dahil nabuntis ka,' dagdag ni Mrs. Velasco. 'Ngayong nanganak ka na, wala ka nang silbi. Palamunin ka lang sa pamilya namin.'
Tinignan ko ang blangkong papel. Pinahiya nila ako sa harap ng sanggol ko. Pinirmahan ko iyon nang walang imik habang dumadaloy ang luha sa aking pisngi. Akala nila, talunan ako. Akala nila, wala akong matatakbuhan.
Hindi nila alam, ang apelyidong tinatago ko ay ang pangalang yayanig sa buong mundo nila. Ako si Isabella Ramirez—ang anak ng bilyonaryong si Don Alejandro—at sisiguraduhin kong sa susunod na magkita tayo, kayo na ang nakaluhod sa harap ko.
